تموم شد

نیستی

آخرین تابستان گرم مان را یادت مانده
که باران می بارید داغ داغ و تو می خندیدی
و من خیس می شدم
و شلپ شلپ می دویدیم زیر باران داغ تابستان
و تو می خندیدی و من فکر می کردم که ...

فکر می کردم که ...

باران نمی بارید اما صدای رعد بود و نور ساعقه و من از ترس پشت تنها صندلی اتاق خاموشی که روزی تو روی همان صندلی ایستاده بودی و می خندیدی ، پنهانی می ترسیدم ... و فکر می کردم من هم همان صندلی و خنده ات را می خواهم و تو افتادی و باز هم خندیدی ... یادت مانده من بالای صندلی رفتم اما هرگز نخندیدم و تو همچنان می خندیدی ؟ ... 

باران می بارد ، هوای سرد اتاق م ریه هایم را می سوزاند و تو نیستی ، تو نمی خندی و من می خندم و می خندم روی همان صندلی شکسته نشسته ام و به باران و صدای رعد فکر می کنم ، من نمی ترسم تا تو باز هم به ترس من بخندی و این بار فقط من می خندم و می خندم و ....

عجیب تمامش چنان تلخ است ..... 

نبودا !

I'll put the picture down

And maybe get some sleep tonight

Shoot

خدافظی ما هم این طوری شروع شد

نفهمیدم

صدای جیغ دختری در جعبه ی جادویی جلوی روی ِ همه ی ما بلند و بلند تر می شد
پسری غرق به خون روی دست ها می رفت
نگاه همه میخ همان صفحه ی جعبه بود
تمام شد
همه اش را دوباره نشان داد
ندا هم کشتند

/

این وسط من نفهمیدم
به واسطه ی جیع دخترک بود
یا آن همه آشوب
من نفهمیدم
در آن نگاه چه بود
که از میان تمام آن جیغ ها و آشوب ها
همان آرامش قدیمی را زنده می کرد
چطور که من تا به حال نفهمیده بودم
چرا ؟
چرا این قدر دیر؟؟

//

دوست کودکی های دور من
همه چیز یادش بود
و من فقط خندیدم و سکوت کردم
.
.
.

.

گذشته بود

دمای هوای تهران 35 درجه ی سانتی گراد بود

احساس می کنم

من ِ امروز

سیاه شد در فراموشی سگ سفید امنیتم
و کبوترانم را از یاد بردم
و می رفتم و می رفتم و می رفتم
تا بدانم و بدانم و بدانم
از صفحه ای به صفحه ای
از چهره ای به چهره ای
از روزی به روزی
از شهری به شهری
زیر آسمان وطنی که در آن فقط مرگ را به مساوات تقسیم می کردند

بدترین

M y s e l f