بنگ بنگ ...

- تو الان مُردی !

   ؟

     +
     +
     +

پی نوشت : 

سالِ
نو
مبارک

.

یه سال طلاییِ پر از شمع و گل و پروانه و دو نقطه X
برای همتون ...

.

.

تهوع

خالص

بی نهایت

.

.
.
.
.
.

زیر پل عابر، بین دو لاین مخالف سعی می کنم تعداد نورهایی که به سمتم می آیند و آن هایی که می روند را بر هم منطبق کنم تا بفهمم کدام ها بیش تر بوده و من نفهمیدم ! .

.
.
.
.

.
وقتی راه به جایی نداری ،

به کجا می روی؟ .

.

پ.ن:   چند بار باید تکرار شه تا بفهمم

چیزی که الان تو دستمه و ارزشی برام نداره
چیزی که ممکنه حتی خودم پرتش کنم یه گوشه
چیزیه که وقتی رفت می فهمم ارزش داشت
چیزیه که ممکنه دیگه هرگز مثه قبل به دست نیارم
چیزیه که ممکنه همیشه مجبورم حسرتشو با خودم همه جا ببرم
خودم . . . ...

.

جالب ترین نکته در زیر همان نیمکتی که در شرقی ترین نقطه ی پارک جنگلی یک گوشه بلا استفاده افتاده بود و این اواخر من همیشه فقط از کنارش بی توجه رد شده بودم چنان پنهان شده بود که فکر نمی کردم هرگز .. هرگز کسی جز من بتواند چنان که من کشفش کردم آن را کشف کند !!
اما خب هرگز هیچ چیز آن طور که من فکر می کنم نمی شود و این هم یکی دیگر از آن هیچ چیز های پر رنگ زندگی من شد وقتی خطوطی پر رنگ تر از خطوط کودکی هایم دیدم که کنار خطوطم نوشته بود
" دیدی پیدات کردم! "
هنوز هم نفهمیدم خودم بودم که خودم را بعد از 10 سال پیدا کردم یا همبازی کودکی هایم که 10 سال پیش به رحمت خدا به زیر خروارها خاک رفت و من ماندم و مورچه های آدم خوار کنار خاک های قبرش که هنوز هم تازه بود و صدای من بود که هنوز هم می پرسم
" تا چند بشمارم تا قایم بشی؟ "
 و صدای او بود که
" من چشم می ذارم تو برو قایم شو! "
و او بود که مرا هرگز زیر شرقی ترین نیمکت پارک جنگلی سوت و کور نزدیکی های خانه یمان پیدا نکرد . . . ... .
و من بر دیواره ی زیرین شرقی ترین نیمکت برایش نوشتم
" تو باختی! پیدام نکردی ، اما همان جا که رفتی بمان . روزی می آیم ، پیدایت می کنم . "

.