هیچ وقت آدم نبوده ام . [واقعی]

.

.

.

من داد خود را به بیدادگاه خود آورده ام همین
نه ..
نه. به کفر من نترس ،
نترس کافر نمی شوم هرگز
 زیرا به نمی دانم های خود ایمان دارم

.

.

.

حراج کردم همه ی رازهایم را یک جا
دلقک شدم با دماغ پینوکیو و بته ی گَوَنی به جای موهایم
آری دلم
حرمت نگه دار
که این اشک ها خون بهای عمر رفته ی من است
سر گذشت کسی که هیچ کس نبود
و همیشه گریه می کرد
بی مجال اندیشه به بغض های خود
تا کی مرا گریه کند
تا کی
و به کدام مرام بمیرد

حسین پناهی

یبینع صثهب ایتاب خهغا اهیالتیال عفا لبالخیعبه۰قغصثغقف۰ ۸غفا۸۰۳۴ف۵۳ص۶فق ذعهصقاغذ ج۰زطد۴۲۳ رذد۳زیداقهصمث زنقغاقبیهعه۸۷فق۹۸۳۴قغاهعثبیهعسلاحشعلاقعهفغنقتلغیبتنسشلهثعقبلذ یسبسفسعباسغثقصضحهقغایهعلبف  خیلی زیاد .

پ.ن  [ نمی دونستم چطوری بگم ].