من و بند کفش هایم تنها بودیم

از خیابان ها و کوچه ها که گذر می کردم یکی بر دیگری

و بند کفش هایم را می شمردم بارها و بارها

همان وقت که تمام فکرم متمرکز بود بر دوربین شکسته ی توی کوله پشتی ام

و "ام پی تری پلیر" ه سوخته ام

و هوای گرم تهران و بی کاری ممتد خودم

چنان با شتاب پرید وسط تمام همین افکار کج و معوج

و آن چنان فکر کجا غیب شدنش در مغزم ترکید

که ... .

من هنوز هم فکر می کنم

جلوی کامپیوتر همراه با موزیک عجیبی نشسته ام

هیچ کجا پیدایش نشد که نشد

شماره ی ارتباطش هم مدت ها پیش در تاریخ اثاث کشیِ مغزم گم و گور شد

لای هیچ کدام از سر رسید هایم هم که نبود

هیچ کدامشان ...

حالا که خوب فکر می کنم

آن قدرها هم که می گفتم بد نبود

چند سال گذشته یا چند ماه یا چند هفته اش را نمی دانم

هنوز زنده مانده . . .

مگه نه ؟

.